غیر از ده نفری که به عنوان لشگر جاویدان میبایست مسلح و حاضر خدمت باشند و به جز ساخلوهای ولایات

باقی قسمتها چریکی بودند. یعنی در مرکز و ولایات در موقع لزوم ،از اهالی،عده لازم میگرفتندو این عده که

بعضی اوقات به صدها هزار نفر می رسید ورزش نکرده و مشق ندید، با زبانها و عادات و مذاهب مختلفه در جایی

جمع میشدند و رابطه معنوی با هم نداشتند. این است که میبینیم در این زمان قشون ایران قادر به اجرای نقشه

های جنگی یا عقب نشینی منظمی نیست و همین که حمله سختی از طرف دشمن میشود، اگر قسمتی از

.لشگر خود را باخت تمام قسمتها رو به هزیمت گذارده، کشته یا متفرق میشوند

یکی از جهات عدم بهره مندی ایران در جنگهای یونان این بود که اسلحه دفاعی سپاهیان محکم نبود.راست است

که اسلحه سپاهیان جاویدان خوب بود، ولی این سپاه در قلب لشگر جا میگرفت و اگر در موقع حمله در صفوف

دشمن داخل میشد، جناحین که اسلحه خوب نداشتند نمی توانستند به همان اندازه پیش بروند و بالنتیجه این

.سپاه هم مجبور به عقب نشینی می گردید

در امور دریانوردی ایرانی ها در موقع لزوم از فینیقی ها و یونانی های آسیای صغیر و جزیره قبرس استفاده

.میکردند و خبری نیز هست که ایرانی ها دریانوردان بدی نبودند

بالحاصل باید گفت که دولت هخامنشی امنیت ممالک وسیعه ایران را حفظ میکرد و ظلم و تعدی زیادی هم به

مردم نمیشد، به خصوص در زمان کوروش بزرگ و داریوش اول از این جهت مردم می توانستند به زراعت و کسب و

تجارت با فراغت خیال بپردازند. مردمان غیر ایرانی هم از این امنیت متمتع میشدند و اشخاص غنی و با ثروت در

.ممالک ایران و تابعه ایران کم نبودند

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 بهمن 1389    | توسط: داریوش    |    | نظرات()