هردوت قسمت های اداری ایران را بنابر مالیاتهایی که به خزانه دولت میدادند معین کرده و جمعا بیست وشش

ایالت را اسم برده، ولی نوشته های هردوت راجع به زمان بعد از داریوش اول است؛یعنی وقتی که تراکیه و 

مقدونی از ایران مجزا شده بودند.

چون دولت هخامنشی در زمان داریوش بزرگ به اعلی درجه وسعت خود رسید پس بهترین سند تاریخی از این

حیث کتیبه ای است که در مقبره این شاه در نقش رستم کنده شده. موافق این کتیبه عده ایالت ایران سی 

است و وسعت آن در این زمان چنین بوده: از شرق به غرب از سواحل غربی اقیانوس هند تا سواحل دریای 

آدریاتیک و قرطاجنه، از شمال به جنوب از ماورای سیحون تا حبشه.

بنابراین ایران هخامنشی را میتوان بزرگترین دولتی دانست که تا آن زمان تشکیل شده بود و 46 نوع مردم از

نژادهای مختلف با مذاهب و زبان ها و عادات و اخلاق گوناگون در ممالک وسیعه ایران زندگانی میکردند. معلوم

است که قسمت های پر جمعیت و با پروت ایران آن روزی ایالت غربی آن مانند آسیای صغیر و مستعمرات 

یونانی و بابل و فینقیه و مصر بودند؛ زیرا این قسمتها از جهت اراضی حاصلخیز و از حیث تمدن و صنایع و تجارت

آبادترین جاهای عالم آن روزی محسوب میشدند. ولایات هند نیز از قسمتهای پر جمعیت و معمور و با ثروت

عالم بودند. از اینجا معلوم است که ایران آن روزی مانند پلی این قسمتهای زرخیز را به هم اتصال میداد و 

کاروانهای تجارتی از شرق به غرب یا به عکس از ایران یاممالک آن میگذشتند.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 6 بهمن 1389    | توسط: داریوش    |    | نظرات()